Met regeneratieve landbouw grijpen we eigenlijk terug naar manieren van landbouw van voor de industriële revolutie. Geen monocultuur, niet per se machines, een integraal systeem van verschillende soorten gewassen, planten en bomen, alles heeft een functie en is onderdeel van het geheel. Maar wat toen heel gewoon was, is met de monocultuur weggevaagd en moet geheel opnieuw worden opgebouwd. Dus dat kost tijd. Het planten van bomen kost tijd, de ontwikkeling van schimmels in de bodem kost tijd, het leren kennen van het land en hoe het reageert kost tijd. Maar als het eenmaal gaat, zorgt het voor een systeem dat sterk is, de tand des tijds kan doorstaan en waar generaties na ons nog profijt van hebben. Dit pad willen we op onze plek gaan bewandelen. Het bewerken van het land dient niet alleen het doel van directe voedingsproductie, maar van de zekerheid van een systeem dat tegen een stootje kan en steeds sterker wordt. Dit doen we dan ook niet alleen voor onszelf. We doen het voor onze kinderen, voor onze lijven die weer echt voeding binnen krijgen, voor onze omgeving, voor het herstel van de natuur. Want voor natuur is ruim plaats. Misschien wel een hoofdrol.